Σήμερα δεν γράφω για νέες τεχνολογίες.

Δεν γράφω για την Τεχνητή Νοημοσύνη, ούτε για ψηφιακά εργαλεία, πλατφόρμες ή πειραματισμούς. Παρόλο που, αν δεν προσέξω, εκεί καταλήγουν σχεδόν πάντα οι σκέψεις μου.

Σήμερα, θέλω συνειδητά να κάνω ένα βήμα πίσω.Σήμερα θέλω να γράψω για την πόλη μου. Τη Λεμεσό.

Χρόνια τώρα, μέσα από τη συμμετοχή μου σε επιτροπές, διοργανώσεις, ομάδες εργασίας και πολιτιστικές προσπάθειες, είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω από κοντά πώς γεννιούνται ιδέες, πώς ενθουσιασμοί δημιουργούνται, αλλά και πώς, συχνά, χάνονται στην πορεία. Όχι από έλλειψη καλής πρόθεσης, αλλά από έλλειψη συνέχειας. Αυτή η εμπειρία δεν οδηγεί σε εύκολα συμπεράσματα· οδηγεί όμως σε ερωτήματα που αξίζει πιστευω να ειπωθούν δημόσια.

Οι πόλεις, όπως και οι άνθρωποι, χρειάζονται στιγμές αναστοχασμού. Όχι για να επαναξιολογήσουν το παρελθόν με όρους επιτυχίας ή αποτυχίας, αλλά για να κατανοήσουν τι ωρίμασε, τι δοκιμάστηκε και ποια ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά. Ίσως η Λεμεσός να έπρεπε να βρίσκεται σήμερα ακριβώς σε ένα τέτοιο σημείο. Το σκέφτομαι αυτό όχι θεωρητικά, αλλά ως άνθρωπος που ζει, εργάζεται και δημιουργεί μέσα στην πόλη. Ως κάποιος που έχει δει προσπάθειες να ξεκινούν με δύναμη και να σβήνουν όταν δεν υπήρχε ένα σταθερό πλαίσιο να τις στηρίξει.

Έχοντας διανύσει μια περίοδο έντονης πολιτιστικής κινητικότητας και προσπαθειών διεκδίκησης του τίτλου της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2030, το 2026 μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για έναν νέο, πιο συνειδητό κύκλο σκέψης. Όχι ως συνέχεια μιας έντονης εξωστρεφούς προσπάθειας, αλλά ως στιγμή ηρεμίας. Μια ευκαιρία να δούμε τι μένει όταν η ένταση υποχωρεί και τι αξίζει πραγματικά να συνεχιστεί.

Ο πολιτισμός δεν είναι πρόγραμμα ούτε τίτλος. Δεν μετριέται σε αριθμό εκδηλώσεων ή σε ημερολόγια δράσεων. Είναι μια μακρά διαδικασία συλλογικής καλλιέργειας, που προϋποθέτει συνέχεια, δομές και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που τον υπηρετούν. Οι πόλεις που απέκτησαν ουσιαστική πολιτιστική ταυτότητα δεν το έκαναν μέσα από μεμονωμένες κορυφώσεις, αλλά μέσα από σταθερές πρακτικές: εκπαίδευση, υποστήριξη της δημιουργίας, επαγγελματισμό στη διαχείριση και διαρκή διάλογο με την κοινωνία τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Λεμεσός διαθέτει ένα ουσιαστικό πλεονέκτημα: ανθρώπους. Δημιουργούς, εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες και επαγγελματίες που κινούνται με άνεση τόσο στο τοπικό όσο και στο διεθνές περιβάλλον. Αυτό που συχνά απουσιάζει δεν είναι η ποιότητα ή η διάθεση, αλλά η συνέχεια. Οι προσπάθειες ξεκινούν δυναμικά, όμως σπάνια συνδέονται μεταξύ τους. Κάθε νέα πρωτοβουλία μοιάζει να ξεκινά από την αρχή, χωρίς να πατά πάνω σε κάτι σταθερό.

Δεν είναι ζήτημα έμπνευσης. Είναι ζήτημα δομής.

Χωρίς ένα ξεκάθαρο πολιτιστικό master plan, ακόμη και οι πιο δυνατές ιδέες εξαντλούνται. Όχι επειδή δεν αξίζουν, αλλά επειδή δεν εντάσσονται σε ένα κοινό πλαίσιο. Ένα τέτοιο σχέδιο δεν χρειάζεται να είναι βαρύ ή γραφειοκρατικό. Χρειάζεται απλώς να απαντά σε βασικά ερωτήματα: τι θέλουμε να καλλιεργούμε σταθερά ως πόλη, πού επενδύουμε σε βάθος χρόνου και ποιες δομές θέλουμε να υπάρχουν και να λειτουργούν σε πέντε ή δέκα χρόνια.

Υπάρχουν πράγματα που στην πόλη αυτή συμβαίνουν σχεδόν αθόρυβα. Ένα μάθημα, μια πρόβα, μια συνεργασία που δεν φαίνεται προς τα έξω. Εκεί, μακριά από τη σκηνή και το χειροκρότημα, χτίζεται κάτι πιο ουσιαστικό. Όχι γεγονότα, αλλά σχέση. Και ίσως εκεί να βρίσκεται ένα από τα πιο σταθερά εργαλεία που έχει η πόλη: σε διαδικασίες που εκπαιδεύουν, φέρνουν ανθρώπους κοντά και δημιουργούν συνέχεια.. Στη Λεμεσό υπάρχουν μουσικοί και εκπαιδευτικοί που δουλεύουν σε υψηλό επίπεδο. Το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργηθεί «άλλο ένα σχήμα», αλλά να διαμορφωθεί μια σύγχρονη μουσική δομή με συνέχεια.

Μια τέτοια δομή δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη ή βαριά. Μπορεί να είναι ευέλικτη, να λειτουργεί με καθαρούς ρόλους και επαγγελματική λογική, να μεγαλώνει και να μικραίνει ανάλογα με το έργο. Να συνδέεται ουσιαστικά με την εκπαίδευση, να συνεργάζεται με άλλους τομείς και να λειτουργεί με λογική project, όχι περιστασιακά. Όταν υπάρχει ένα σταθερό σημείο αναφοράς, τότε και οι επιμέρους προσπάθειες αποκτούν νόημα και διάρκεια.

Η Λεμεσός είναι ήδη μια πόλη με πολλές φωνές, πολλές γλώσσες και διαφορετικές διαδρομές. Αυτό δεν χρειάζεται να τονιστεί ή να παρουσιαστεί ως σύνθημα. Υπάρχει στην καθημερινότητα. Το ζητούμενο είναι αν αυτή η πραγματικότητα μπορεί να μεταφραστεί σε δημιουργία με βάθος και συνέχεια, μέσα από συνεργασίες που δεν εξαντλούνται σε μεμονωμένες στιγμές.

Ίσως, τελικά, το πιο ουσιαστικό ερώτημα για το 2026 να μην είναι τι καινούργιο θα προστεθεί, αλλά τι μπορεί να σταθεροποιηθεί. Λιγότερη έμφαση στο γεγονός, περισσότερη βάση στη διαδικασία. Λιγότερη βιασύνη, περισσότερη σκέψη.

Η Λεμεσός έχει την ενέργεια και τους ανθρώπους. Αυτό που χρειάζεται είναι να αρχίσει να δουλεύει με βάθος χρόνου. Ίσως εκεί να βρίσκεται και το πιο ουσιαστικό επόμενο βήμα για την πόλη.